Kocaeli Özel Yazılım ve İş Uygulaması Geliştirme

Tablo dosyası nerede yetersiz kalıyor

Kocaeli'deki üretim firmalarının önemli bir kısmı stok, üretim planı ve sevkiyat takibini elektronik tablolarla yürütüyor. Bu, belli bir ölçeğe kadar gerçekten çalışıyor — küçümsemiyoruz.

Sorun ölçek büyüdüğünde başlıyor. Aynı dosyanın üç farklı kopyası dolaşmaya başlıyor, kimin hangi satırı değiştirdiği bilinmiyor, bir formül bozulduğunda hata haftalar sonra fark ediliyor. Vardiya değiştiğinde bilgi aktarımı sözlü kalıyor. Ve en kritiği: dosyayı hazırlayan kişi işten ayrıldığında sistemi kimse tam olarak anlamıyor.

Bu noktada iki yol var: hazır bir ERP almak ya da süreci bilen bir yazılım yaptırmak. Hazır paketler güçlü ama pahalı ve çoğu zaman firmanın kendi çalışma biçimini değiştirmesini istiyor. Bir sac dilme atölyesinin fire hesabı, bir tekstil firmasının kesim planından tamamen farklı çalışıyor; genel bir paket ikisini de kabaca karşılıyor, hiçbirini tam karşılamıyor.

Yazılım projesi nasıl yürüyor

İlk adım sahayı görmek. Süreci kim yürütüyor, hangi bilgiyi nereye yazıyor, hata en çok nerede çıkıyor — bunlar masa başında öğrenilmiyor. Kocaeli içinde yerinde inceleme yapabiliyoruz.

Sonra kapsamı yazılı hale getiriyoruz. Yazılım projelerinde en büyük risk, kapsamın üretim sırasında sessizce büyümesi; bunu baştan tanımlayarak ve değişiklikleri ayrıca fiyatlayarak yönetiyoruz.

Geliştirmeyi parçalar hâlinde teslim ediyoruz. En kritik modül önce çalışır hale geliyor, siz kullanmaya başlıyorsunuz, geri bildirime göre devam ediyoruz. Aylarca çalışıp sonunda büyük bir teslimat yapmak, yanlış anlaşılmaların en pahalı biçimde ortaya çıkma yolu.

Devreye alma aşamasında kullanıcı eğitimi ve veri aktarımı yapılıyor. Eski tablolarınızdaki veri, kullanılabilir durumdaysa yeni sisteme taşınıyor.

Sahada işe yaraması için gerekenler

Üretim ortamında çalışan bir yazılımın ofis yazılımından farklı kısıtları var ve bunları hesaba katmadan yazılan sistemler kullanılmıyor.

Ekran, eldivenli elle ve tozlu bir ortamda kullanılabilmeli. Küçük düğmeler, uzun formlar ve karmaşık menüler sahada işe yaramıyor; operatörün en sık yaptığı işlem tek ekranda ve birkaç dokunuşta bitmeli.

Barkod ve etiket tarafı baştan planlanmalı. Hangi yazıcı kullanılacak, etiket boyutu ne olacak, barkod hangi bilgiyi taşıyacak — bunlar sonradan eklenen detaylar değil, sistemin omurgası.

Yetki seviyeleri gerçek çalışma düzenine göre kurulmalı. Vardiya amirinin görebileceğiyle operatörün görebileceği aynı olmamalı; ama yetki o kadar dar olmamalı ki insanlar işi yapabilmek için birbirinin hesabını kullanmaya başlasın. Bu dengeyi sahayı görmeden kurmak mümkün olmuyor.